film o wojnie w afganistanie

W 2004 roku Amerykanie stoczyli bitwę o Faludżę, której przyczyną było zabójstwo pracowników prywatnej firmy wojskowej Blackwater. Operacja zakończyła się ni Udział sił NATO w wojnie domowej Państwa biorące udział w interwencji w Libii. Od 31 marca do 11 kwietnia 2011 NATO wykonało 1721 lotów bojowych, z czego w 713 przypadkach bombardowano cele. Od połowy kwietnia 2011 alianci dokonywali średnio ok. 150 lotów bojowych, a podczas 30% tych lotów atakowano cele. Afgańskie piekło": recenzja filmu. "Kamdesh. Afgańskie piekło" to film oparty na prawdziwych wydarzeniach, do których doszło 3 października 2009 roku pod tytułowym Kamedeshem, stanowiący niejako adaptację książki Jake'a Tappera "The Outpost: An Untold Story of American Valor". Urzekająca opowieść o dzieciństwie w Afganistanie, który znacząco różnił się od tego, o którym słyszymy dziś. Znacznie większa swoboda i bezpieczeństwo, choć ciągle obce normy kulturowe. Dwóch chłopców, którzy wspólnie dorastają i pomimo różnego statusu społecznego wytwarza się między nimi wyjątkowa więź. Wojska powietrznodesantowe ( ros. Воздушно-десантные войска, Wozduszno-diesantnyje wojska, ВДВ) – radzieckie jednostki powietrznodesantowe będące częścią armii radzieckiej; elitarna formacja spadochroniarzy, intensywnie rozwijana w tym kraju w okresie przed i po II wojnie światowej . Les Rencontres D Après Minuit Bande Annonce. II połowa XX wieku na świecie nie należała do spokojnych czasów. Konflikty zbrojne w większości przeniosły się poza Europę (choć w latach 90. wybuchła dramatyczna wojna domowa na Bałkanach), jednak nie należały do mniej krwawych i okrutnych. Oto 20 dobrych filmów o współczesnych wojnach. Film wojenny to gatunek, który ukształtował się podczas pierwszej wojny światowej. Już w okresie międzywojnia powstało wiele wybitnych produkcji, np. autorstwa Georga Wilhelma Pabsta czy Jeana Renoira ukazujących piekło konfliktów zbrojnych i ich degradującego wpływu na jednostkę ludzką. Jednocześnie w latach 20. i 30. XX wieku powstawały filmy wojenne w odmianie batalistycznej, ukazujące przebieg określonych bitew czy sławiące bohaterstwo uczestników wojny. Po drugiej wojnie światowej kino wojenne stało się gatunkiem niezwykle popularnym, analizującym na różnych płaszczyznach konsekwencje tych tragicznych wydarzeń. Niestety w najnowszych dziejach również nie zabrakło konfliktów zbrojnych, które stały się inspiracją dla dzieł reżyserów. Filmy o wojnie w Wietnamie stały się osobnym podgatunkiem, niedawno zaś dołączyły do nich filmy o wojnie w Afganistanie i filmy o wojnie w Iraku. Filmy wojenne: Wietnam, Irak, Afganistan 1. Pork Chop Hill (1959) – Lewis Milestone Pork Chop Hill Milestone’a to film opowiadający o wojnie w Korei. Obraz przedstawia znaczący epizod konfliktu – bitwę o wzgórze Pork Chop na przełomie wiosny i lata 1953 roku. Wielu amerykańskich żołnierzy pozostawionych przed dowództwo bez przemyślanej taktyki zginęło wówczas podczas natarcia na pozycje Chińczyków. Walki o Pork Chop trwały bowiem w czasie pokojowych negocjacji ONZ. Głównym bohaterem filmu jest porucznik Joe Clemons (w tej roli Gregory Peck), który w czasie bitwy traci kolejno swoich ludzi, czekając na opóźniające się wsparcie. 2. MASH (1970) – Robert Altman MASH Roberta Altmana to kolejny film, którego akcja rozgrywa się podczas wojny w Korei. Konflikt został tu ukazany przez pryzmat doświadczeń lekarzy polowych, zajmujących się rannymi. Główni bohaterowie to dwaj medycy, którzy zostają przydzieleni do pracy w jednym z wojennych szpitali. Szybko okazuje się, że kapitan Benjamin Franklin „Sokole Oko” Pierce (Donald Sutherland) i kapitan Augustus Bedford „Duke” Forrest (Tom Skerritt) to dwie żywiołowe osobowości, które bynajmniej nie zamierzają w niebezpiecznych okolicznościach rezygnować z dobrego humoru. Film został nagrodzony między innymi Oscarem, Złotą Palmą i Złotym Globem. 3. Pluton 317 (La 317e section, 1965) – Pierre Schoendoerffer Pluton 317 to francuski film wojenny, którego akcja toczy się w Wietnamie, w 1954 roku, podczas konfliktu indochińskiego. Oddział Francuzów wycofuje się z pola walki. Dowódca, porucznik Torrens oprócz sił nieprzyjaciela musi wziąć na swoje barki konsekwencje decyzji o odwrocie. Film zdobył Złotą Palmę w Cannes za najlepszy scenariusz. W roli głównej wystąpił Jacques Perrin. 4. Łowca jeleni (The Deer Hunter, 1978) – Michael Cimino Łowca jeleni to obsypany nagrodami film wojenny o Wietnamie. Obraz zdobył między innymi pięć Oscarów, Złoty Glob, dwie Statuetki BAFTA. Utwór przedstawia historię trzech przyjaciół: Mike’a (Robert De Niro), Nicka (Christopher Walken) i Stevena (John Savage), którzy zostają wysłani na front do Wietnamu. W ojczyźnie zostawiają swoje żony, narzeczone i rodziny. Tuż przed podróżą Mike wybiera się na polowanie, którego celem jest ustrzelenie jelenia. Podczas działań wojennych przyjaciele trafiają do niewoli, gdzie są prześladowani przez sadystycznych wrogich dowódców. Pewnego dnia udaje się im uciec, jednak w trakcie ewakuacji zdarza się wypadek i żołnierze zostają rozdzieleni – każdy z nich jest zdany jedynie na siebie. 5. Czas Apokalipsy (Apocalypse Now, 1979) – Francis Ford Coppola Czas Apokalipsy Coppoli został zainspirowany głośną powieścią Josepha Conrada, pt. Jądro ciemności. Pułkownik Walter E. Kurtz (Marlon Brando) dezerteruje z amerykańskiej armii i na peryferiach Kambodży zakłada własne państwo. Amerykanie wydają wyrok śmierci na nieposłusznego żołnierza, a misja jego wykonania zostaje powierzona kapitanowi Benjaminowi Willardowi (Martin Sheen). Gdy wojskowy wraz ze swoimi ludźmi trafia do dzikiej dżungli, cała sprawa przestaje być dla niego jednoznaczna. Film zdobył między innymi dwa Oscary, trzy Złote Globy, Złotą Palmę i trzy statuetki BAFTA. 6. Pola śmierci (The Killing Fields, 1984) – Roland Joffe Pola śmierci to kolejny film o wojnie wietnamskiej. Głównymi bohaterami obrazu są: amerykański korespondent wojenny, Sydney Schanberg (Sam Waterston) i jego asystent Dith Pran (Haing S. Ngor). Kiedy w Kambodży wybucha wojna domowa pomiędzy frakcją Czerwonych Khmerów a rządem, sytuacja obu mężczyzn ulega dramatycznemu pogorszeniu. Pran, wraz z innymi mieszkańcami stolicy Phnom Penh zostaje zesłany do obozu pracy. Film zdobył wiele prestiżowych nagród, w tym trzy Oscary i sześć statuetek BAFTA. 7. Pluton (Platoon, 1986) – Oliver Stone Pluton to jeden z kultowych filmów wojennych. Akcja dzieła Olivera Stone’a rozgrywa się w czasie wojny w Wietnamie. Młody, pełen zapału amerykański żołnierz – Chris Taylor (w tej roli Charlie Sheen) – zostaje wysłany na front. Bezpośrednie doświadczenie wojny jest dla młodego człowieka szokiem. Mężczyzna szybko przekonuje się, że nieustanne balansowanie na granicy życia i śmierci jest zbyt wymagającą próbą dla przeciętnego człowieka. Wybitną kreację w filmie obok Sheena stworzył również Willem Defoe. Film nagrodzono między innymi czterema Oscarami. 8. Pełny magazynek (Full Metal Jacket, 1987) – Stanley Kubrick Pełny magazynek Stanley’a Kubricka to kolejny film o wojnie wietnamskiej. Opowiada o losach młodego korespondenta wojennego i żołnierza, Jokera, który wyjeżdża do Wietnamu, żeby walczyć i relacjonować przebieg konfliktu. Film powstał na podstawie wspomnień Gustava Hasforda. W rolę głównego bohatera wcielił się Matthew Modine. Jego towarzyszy zagrali zaś Adam Baldwin, Vincent D’Onofrio i Arliss Howard. 9. Urodzony 4 lipca (Born on the Fourth of July, 1989) – Oliver Stone Kultowy film Olivera Stone’a opowiada o wojennych losach autentycznej postaci, Rona Kovica (Tom Cruise). Mężczyzna zgłasza się do armii na ochotnika i wyjeżdża do Wietnamu. Wierzy, że jego postawa przysłuży się dobru ojczyzny i przyszłym pokoleniom. Z wojny wraca jednak poważnie okaleczony, a jego spojrzenie na świat ulega całkowitej przemianie. Film został nagrodzony Oscarami za reżyserię i montaż; zdobył również cztery Złote Globy. 10. Byliśmy żołnierzami (We Were Soldiers, 2002) – Randall Wallace Byliśmy żołnierzami to kolejny film o wojnie w Wietnamie. Akcja obrazu rozgrywa się w 1965 roku, podczas jednej z pierwszych bitew Amerykanów z Wietkongiem – w Dolinie la Drang. Głównym bohaterem filmu jest podpułkownik Harold Moor (w tej roli Mel Gibson), którego oddział wpada w potrzask i musi zmierzyć się z przeważającą siłą wroga. Byliśmy żołnierzami obnaża absurd wojny i ponoszonych w niej ofiar. 11. Pod ostrzałem (Under Fire, 1983) – Roger Spottiswoode Pod ostrzałem to film o wojnie domowej w Nikaragui, która wybuchła pod koniec lat 70. XX wieku. Głównym bohaterem obrazu jest amerykański fotoreporter, Russell Price (Nick Nolte), który udaje się w rejon konfliktu, żeby relacjonować przebieg wydarzeń. Towarzyszą mu współpracownicy: Alex Grazier (Gene Hackman) i Claire (Joanna Cassidy). Grupie udaje się dotrzeć do obozu partyzantów. Za namową żołnierzy po śmierci ich przywódcy, wykonują zdjęcia zmarłego sugerujące, że mężczyzna wcale nie zginął. Staje się to początkiem serii niebezpiecznych wypadków. Film zdobył nominację do Oscara i Złotych Globów, a także nagrodę Donatello. 12. Wojna zimowa (Talvisota, 1989) – Pekka Parikka Fiński dramat wojenny opowiada o tytułowej wojnie zimowej, czyli konflikcie pomiędzy Finlandią i ZSRR na przełomie 1939 i 1940 roku. Walki pomiędzy Armią Czerwoną i siłami fińskimi rozgrywały się głównie na terenie Przesmyku Karelskiego. Film pokazuje heroizm żołnierzy Finlandii, którzy nie poddali się w obliczu miażdżącej przewagi Sowietów, a ich oddziały zadały najeźdźcom dotkliwe straty. Wojna zimowa zdobyła nominację do Złotego Niedźwiedzia. 13. Ziemia niczyja (No Man’s Land, 2001) – Danis Tanović Ziemia niczyja to film o wojnie domowej w Jugosławii w latach 90. XX wieku. Z walki dwóch wrogich oddziałów cało wychodzą jedynie Serb i Bośniak, a także znajdujący się na minie ranny żołnierz. W celu uratowania kompana mężczyźni zawierają rozejm. Wkrótce na miejscu zjawiają się siły ONZ i telewizyjna kamera, która transmituje sensacyjne wydarzenie. Utrzymana w klimacie tragikomedii Ziemia niczyja zdobyła między innymi Oscara, Złoty Glob i Złotą Palmę. W rolach głównych wystąpili Branko Djuric i Rene Bitorajac. 14. Helikopter w ogniu (Black Hawk Down, 2001) – Ridley Scott Helikopter w ogniu to głośny film Ridleya Scotta, którego akcja rozgrywa się w czasie wojny domowej w Somalii w latach 90. Obraz dotyczy jednego z epizodów konfliktu: bitwy w Mogadiszu. Fabuła została oparta na książce Marka Bowdena, przedstawiającej prawdziwe wydarzenia. Amerykański oddział ma porwać dwóch somalijskich przywódców. Akcja jednak się komplikuje, dwa helikoptery zostają zestrzelone, a żołnierze muszą stawić czoło rozwścieczonemu tłumowi. Film zdobył dwa Oscary: za montaż i dźwięk, a autorem zdjęć do dzieła Scotta był Sławomir Idziak. W filmie wystąpili między innymi Josh Hartnett, Ewan McGregor, Tom Sizemore czy Eric Bana. 15. Łzy słońca (Tears of the Sun, 2003) – Antoine Fuqua Łzy słońca to film opowiadający o wojnie domowej w Nigerii pod koniec lat 60. ubiegłego stulecia. Nigeryjscy rebelianci zaczynają masowo mordować swoich przeciwników oraz przebywających w kraju Europejczyków. Amerykański oddział pod dowództwem porucznika Watersa (Bruce Willis) zostaje oddelegowany do ewakuacji młodej lekarki, doktor Leny Kendricks (Monica Belluci). Kobieta nie chce jednak opuścić kraju bez dzieci, które ma pod swoją opieką. Początkowo sceptyczny Waters ostatecznie zgadza się jej pomóc. Część pacjentów zostaje przetransportowana helikopterami, a pozostała grupa musi przeprawić się przez dżunglę do granicy Kamerunu. 16. Hotel Ruanda (Hotel Rwanda, 2004) – Terry George Hotel Ruanda to oparty na faktach dramat, którego akcja rozgrywa się w Rwandzie podczas krwawych walk plemion Tutsi i Hutu, w 1994 roku. Głównym bohaterem filmu jest Paul Rusesabagina, menadżer luksusowego hotelu. Kiedy wybucha wojna domowa mężczyzna decyduje się udzielić schronienia ponad 1200 uchodźcom. Z narażeniem życia własnego i swojej rodziny Paul walczy o ocalenie ufających mu rolach głównych wystąpili Don Cheadle i Sophie Okonedo, którzy za swoje kreacje aktorskie zostali nominowani do Oscara. Ponadto film zdobył nominację do Nagrody Akademii za najlepszy scenariusz oraz kilka nominacji do Złotych Globów i nagrody BAFTA. 17. Jarhead. Żołnierz piechoty morskiej (2005) – Sam Mendes Jarhead to film o wojnie w Zatoce Perskiej. Wojska irackie wkraczają do Iraku. USA wysyłają swoje siły w rejon konfliktu. Jednym z żołnierzy jest dwudziestoletni Swoff (Jake Gyllenhaal), ochotnik, który z entuzjazmem zaciąga się do oddziałów marines. Po szkoleniu mężczyzna trafia na front i zderza swoje wyobrażenia z rzeczywistym obrazem wojny – całkowicie absurdalnej, chaotycznej rzezi. W pozostałych rolach wystąpili między innymi Jamie Foxx, Peter Sarsgaard czy Lucas Black. 18. 9 kompania (9 rota, 2005) – Fiodor Bondarczuk 9 kompania to głośny rosyjski film wojenny, który ukazuje wojnę w Afganistanie. Konflikt, w który ZSRR zaangażowała swoje duże siły, okazał się porażką dla wielkiego mocarstwa. Pamięć o tej klęsce jest zaś dla Rosjan szczególnie bolesna. 9 kompania to film propagandowy, zrealizowany na wzór amerykańskich superprodukcji. Opowieść o losach tytułowej 9 kompanii, radzieckim oddziale żołnierzy bohatersko broniącym wzgórza 3234, zawiera liczne przekłamania i nieścisłości, które mają wyeksponować wyjątkową postawę Rosjan. 19. The Hurt Locker. W pułapce wojny (2008) – Kathryn Bigelow The Hurt Locker to nagrodzony sześcioma Oscarami film wojenny Kathryn Bigelow, opowiadający o wojnie w Iraku. Autorka Wroga numer jeden przedstawia losy oddziału amerykańskich saperów, którzy muszą zmierzyć się z nieustannym balansowaniem na granicy życia i śmierci. Głównym bohaterem obrazu jest sierżant William James (w tej roli Jeremy Renner), który po śmierci swojego poprzednika obejmuje dowództwo. Wkrótce wojna staje się jego uzależnieniem. 20. Snajper (American Sniper, 2014) – Clint Eastwood Oparta na faktach opowieść o losach Chrisa Kyle’a, uznawanego za najlepszego snajpera w Navy SEALs. W legendarną postać wcielił się Bradley Cooper. Jego żonę zagrała zaś Sienna Miller. Snajper to historia rozgrywająca się na pograniczu dwóch światów: wojny i pokoju, życia rodzinnego i samotności. Ironia losu polega zaś na tym, że największe zagrożenie może czyhać w najbardziej niewinnych okolicznościach. Udostępnij “Top 20 – filmy wojenne – Wietnam, Irak, Afganistan” swoim znajomym. roki3225 w odpowiedzi na post: san_andreas | Snajper-2014The Hurt pułapce wojny-2008Odwaga i nadzieja-2006Złoto pustyni-19999 Kompania-2005Jarhead-2005Jarhead 2-2014Karbala-2015Ocalony-2013Wszystkie warte obejrzenia ;)zgłoś nadużycie Opublikowano: 2014-12-26 11:22:55+01:00 · aktualizacja: 2014-12-26 11:30:44+01:00 Dział: Kultura Kultura opublikowano: 2014-12-26 11:22:55+01:00 aktualizacja: 2014-12-26 11:30:44+01:00 Prezydent USA oficjalnie ogłosił w czwartek koniec misji bojowej w Afganistanie, która trwała ponad 13 lat i była kluczowym elementem "wojny z terrorem". Byliśmy nieprzerwanie w stanie wojny ponad 13 lat. W przyszłym tygodniu zakończymy naszą misję bojową w Afganistanie. -powiedział Barack Obama do żołnierzy piechoty morskiej w bazie w Kanehoe Bay, na Hawajach. Interwencja w Afganistanie sił USA, wspartych później przez kontyngenty sojuszników z NATO (w tym Polski), rozpoczęła się w październiku 2001 r., jako odpowiedż na ataki z 9/11. W walkach zginęło ok. żołnierzy USA. Koszty operacji afgańskiej wyniosły ok. biliona dolarów. Dodatkowo przeznaczono 100 mld dolarów na odbudowę kraju. W tym czasie powstało kilka bardzo ciekawych filmów o wojnie w Afganistanie i jej następstwach dla żołnierzy. My polecamy "Ocalonego", który perfekcyjnie pokazał koszmar tego konfliktu. Surowy, realistyczny i na wskroś amerykański film Petera Berga to hołd oddany żołnierzom elitarnej NAVY SEALs, którzy zginęli podczas feralnej akcji „Czerwone Skrzydło” 9 lat temu. Oparty na faktach film choć nie unika lekkiego patosu, skupia się głównie na dramacie „Kompanii Braci”, która w górach Afganistanu musiał walczyć o przetrwanie. Czy ja bałem się tych wieśniaków? Nie. Czy bałem się ich kolegów talibów? Też nie. Czy przestraszyłem się liberalnych amerykańskich mediów? Tak. pisał Marcus Luttrell w książce "Przetrwałem Afganistan" o decyzji puszczenia wolno afgańskich pasterzy, których czekający w zasadzce komandosi z NAVY SEALs napotkali. Decyzji, która ostatecznie spowodowała, że tylko jeden z nich wyszedł z akcji ledwie żywy, notabene dzięki pomocy Afgańczyków walczących również przeciwko Talibom. W akcji mającej na celu schwytanie Ahmada Shaha ostatecznie zginęło 19 żołnierzy. Większość z nich na pokładzie helikoptera zestrzelonego przez Talibów, który leciał z pomocą czterem „fokom”. Ocalony Luttrell został odznaczony przez prezydenta George W. Busha Krzyżem Marynarki, jednak przeżycia z feralnego dnia na zawsze zmieniły jego życie. Autor „Królestwa” Peter Berg ekranizując książkę Luttrella nie chciał skupiać się na kontrowersjach związanych z organizacją z największej porażki w historii elitarnych „fok”. Zamiast tego zamierzał ukazać dramatyczną walkę o przeżycie czwórki Amerykanów ( Mark Wahlberg, Ben Foster Emile Hirsch i Taylor Kitsch), którzy mimo morderczego treningu ( świetne otwierające film sceny z prawdziwego obozu rekrutującego kandydatów na „foki”) zrozumieli, że mogą nie wyjść z akcji cało. Od samego początku film jest skonstruowany tak byśmy jak najlepiej poznali bohaterów, ich bolączki, marzenia czy rodzinne problemy. Za pomocą zaledwie kilku ujęć w bazie wojskowej twórcom udaje się wiarygodnie nakreślić sylwetki czwórki braci dumnie noszących logo NAVY SEALs na piersi. Istotne jest to, że film Berga nie opowiada o zwykłych rekrutach, którzy zostają wrzuceni w wir działań wojennych, i nagle zdają sobie sprawy z tego jak okropna jest wojna. Tutaj widzimy doskonale wyszkolonych by walczyć w najróżniejszych warunkach komandosów, którzy celowo byli oswajani z bólem i śmiercią. Opowieść rysuje się więc wokół przyjaźni żołnierzy, braterstwa broni i poświęcenia. Dla kraju? Nie jest to domówione, choć każdy, kto zna Amerykanów, wie, że również osoby o lewicowych przekonaniach walczą za jakąś jego część. Tutaj mamy głównie jednak walkę o życie własne i przyjaciela. Relacje między żołnierzami nie są przedstawione za pomocą wielkich słów, a raczej półsłówek czy drobnych gestów, które są przerywane salwą z karabinów maszynowych i granatników. Berg doskonale gra schematami wojennego kina akcji, co w kilku scenach przypomina pamiętnego „Rambo 3”, gdzie ramię w ramię z ex komandosem walczyli dzielni i dumni Afgańczycy. W „Ocalonym” ten motyw jest również zarysowany, co dobrze niuansuje sytuacje w Afganistanie, nie tworząc wrażenia, że Amerykanie mieli przeciwko sobie cały naród. W przeciwieństwie do filmu o Rambo, opowieść o „fokach” zdarzyła się jednak naprawdę. Berg nie przedstawia też bohaterów jako pomnikowych, pozbawionych skazy amerykańskich chłopców. Kluczem do zrozumienia ich losu jest napotkanie współpracujących z Talibami pasterzy, którzy spalili im operacje. Co można było z nimi zrobić w chwili, gdy żołnierzom nie działała nawet komunikacja i byli zdani na siebie? Puścić wolno i uciekać w góry czekając na armię Talibów, związać złapanych i również uciec opóźniając obławę, albo zastrzelić i dokończyć akcje. Zastrzelić dwóch nieletnich i ich ojca? Takie pomysły wśród Amerykanów się pojawiły. Wybór „fok” przypieczętował ich los. Największą siłą filmu Berga są jednak sceny batalistyczne. Momentami przebijające „Szeregowca Ryana”, intensywne, brutalne, choreograficznie perfekcyjne ujęcia pokazują piekło walki na małym terenie oraz istotę wyszkolenia NAVY SEALs. Berg nie nakręcił drugiego „The Hurt Locker” czy „Braci”. Nie miał nawet takiego zamiaru. Nie jest to też ideologiczne kino lewackiego pałkarza Olivera Stone’a. „Ocalony” to najwyższej próby kino akcji z doskonale uwiarygodnionymi psychologicznie postaciami. „To po prostu Afganistan”- mówi w pewnym momencie jeden z bohaterów. „To po prostu wojna”- chciałoby się dodać. 5/6 Łukasz Adamski Publikacja dostępna na stronie: Armadillo to wojskowa baza operacyjna zlokalizowana w prowincji Helmand w południowym Afganistanie. W trudnych pustynnych warunkach stacjonuje tam ok. 170 brytyjskich i duńskich żołnierzy, którzy codziennie stoją oko w oko ze śmiertelnym zagrożeniem ze strony talibów. W 2009 r. miejsce to odwiedziła duńska ekipa filmowa – reżyser Janus Metz i operator Lars Skree, którzy za zgodą władz wojskowych mieli pełny dostęp do rozgrywających się tam wydarzeń. „Mam wrażenie, że tak naprawdę nikogo nie obchodzi to, że w Afganistanie trwa wojna” – powiedział po produkcji filmu Metz, podkreślając jednocześnie, że do Afganistanu pojechał przede wszystkim jako filmowiec bez uprzedzeń i bez określonych poglądów politycznych. Film rozpoczynają sceny pożegnania kilku duńskich żołnierzy ze swoimi najbliższymi. Padają wzruszające słowa – matka jednego z żołnierzy prosi go, by za wszelką cenę uważał na siebie. „Miej oczy dookoła głowy, nawet jeśli na pozór będzie bezpiecznie. Nie zapominaj kim dla mnie jesteś” – mówi do syna. W wojskowej bazie młodzi mężczyźni niczym mali chłopcy rozkoszują się życiem w żołnierskim plutonie. Trwa to jednak krótko i kończy się, gdy dochodzi do realnych starć z talibami. „Robię to trochę dla kariery, a trochę by przeżyć przygodę. Przyjeżdżając tu nie kierowałem się polityką. Chodziło o doświadczenie, o przygodę” – wyjaśnia motywy przyjazdu do Afganistanu jeden z bohaterów filmu. W jednej ze scen widzowie obserwują bezpośrednią walkę duńskich żołnierzy z oddalonymi od nich zaledwie o kilkadziesiąt metrów talibami. „To było coś! Nigdy tego nie zapomnimy” – wspominają po akcji. „Chciałem, aby oglądając ten film widz miał wrażenie, że znajduje się w miejscu, w którym panuje chaos, w którym nikt nie wie, co się wokół niego dzieje. Podejrzewam, że żołnierze często tak właśnie się czują i przestają rozumieć, o co tak naprawdę chodzi. Chciałem pokazać wojnę ludziom, przenieść ją w zacisze domowych pieleszy” – wyjaśniał Metz. Dodał też, że pytanie o sens wojny w Afganistanie zawiera paradoks. „Jeśli zdecydujesz się w niej uczestniczyć, od razu stajesz się niejako +jednym z nich+. Tracisz krytyczną perspektywę i zaczynasz zachowywać się jak żołnierz, a nie człowiek. Tak naprawdę jednak powinniśmy umieć zachować dystans i szczerość wobec wojennych doświadczeń” – mówił reżyser. Dokument przedstawia także trudną sytuację Pasztunów – pasterskiego ludu południowego Afganistanu. Niemal codzienne walki talibów ze stacjonującymi w ich kraju żołnierzami powodują, że giną ich bliscy. Tracą także swoje domy i zwierzęta, które są jedynym źródłem ich utrzymania. „Wielu Afgańczyków, których w życiu spotkałem, postrzega międzynarodowe siły zbrojne jako +obcych+ z księżyca, którzy wylądowali w ich kraju” – podkreśla Metz. W Danii film sprowokował polityczną debatę na temat zbrojnego zaangażowania w wojnę w Afganistanie oraz zasad pokojowego stacjonowania wojsk w tym kraju. Po premierze filmu pojawiły się wnioski o wszczęcie wojskowego śledztwa w sprawie wypadków sfilmowanych przez Metza. Krytykowano też zasady rekrutacji żołnierzy, postawę międzynarodowych sił zbrojnych stacjonujących w Afganistanie oraz uzależnienie żołnierzy od adrenaliny, którą wzbudza wojna. W efekcie film doprowadził do powstania skrajnie odmiennych stanowisk; z jednej strony nawoływano do wycofania się Danii z wojny w Afganistanie, z drugiej strony popierano odwagę i zaangażowanie duńskich żołnierzy. W ubiegłym roku film Metza zdobył Grand Prix Międzynarodowego Tygodnia Krytyki na festiwalu filmowym w Cannes; wyróżniony został także nominacją do Europejskiej Nagrody Filmowej 2010 w kategorii „najlepszy film dokumentalny”. Festiwal filmowy Planet Doc, na którym będzie można obejrzeć „Armadillo – wojna jest w nas” odbędzie się w dniach 6-15 maja w Warszawie. Polska Agencja Prasowa jest patronem medialnym festiwalu. (PAP) nno/ mlu/ Jeśli szukasz sposobu na zrozumienie „wojny z terroryzmem” lub wojen w Iraku i Afganistanie i chcesz obejrzeć film dokumentalny zamiast o nim przeczytać, jest kilka świetnych filmów, które przedstawiają wyczerpującą sytuację bardziej realistyczny sposób z przyzwoitym stopniem dokładności. Te dziewięć filmów jest najlepszym z najlepszych - od analizy perspektywy mediów informacyjnych po uczucia w głowie żołnierza, gdy pociąga za spust. Wyborów tych dokonał ekspert filmu wojennego i weteran walki z Afganistanem, który przeżył. The Kill Team (2013) W każdej wojnie są zbrodnie wojenne i filmy o nich. „Zespół zabijania” to dokument o zespole zabójców, który istniał w niewielkiej grupie żołnierzy piechoty w Afganistanie. Jedną z kluczowych części dokumentu jest wybuchowa rozmowa z jednym z żołnierzy skazanych w ramach zespołu zabójców, żołnierzem, który długo mówi o zabijaniu i kochaniu wojny oraz o miłości do szansy strzelania do ludzi. Wielu weteranów ze złością potępia tego faceta i nie bez powodu. W tym dokumencie fascynujące jest to, że pokazuje cienką linię między złoczyńcami (żołnierze w tym filmie) a bohaterami (inni żołnierze). Trudne jest to, że uczucia wyrażone przez skazanego żołnierza w filmie są dość normalne dla żołnierzy piechoty. Duża różnica polega na tym, że te myśli nigdy nie są (lub rzadko dzielone) z ekipą filmów dokumentalnych. Restrepo (2010) i Korengal (2014) Sebastian Junger i Tim Hetherington (od tego czasu został zabity w Libii), spędzili rok z drugim plutonem Kompanii Bitewnej, 503. Pułkiem Piechoty, 173. Drużyną Brygady Powietrznodesantowej, starając się zabezpieczyć dolinę Korengal. Dwa filmy „Restrepo” wydane w 2010 roku i „Korengal” wydane w 2014 roku to zasadniczo jedna historia podzielona na dwie części. Drugi film jest opowiadany w tym samym stylu z nadmiarem materiału z pierwszego. Oba filmy przedstawiają intensywność walki piechoty w sposób, jakiego nie zrobił żaden inny dokument. Oba filmy ilustrują wyjątkowe trudności w walce w Afganistanie, z wrogiem, którego trudno znaleźć na trudnym górzystym terenie, oraz populacją, która zaoferuje ci herbatę przez minutę i wykopanie dziur dla IED (materiałów wybuchowych) w następnej. Oba są równie dobre i oboje otrzymują najwyższą cenę za dwa najlepsze dokumentalne filmy wojenne wszechczasów. Nieznany znany (2013) „Nieznany znany” to film dokumentalisty, zdobywcy Oscara Errola Morrisa, który w spektakularny sposób przedstawia coś, o czym Amerykanie powinni wiedzieć, ale nie przyciąga zbyt wiele uwagi: mnóstwo błędów i pomyłek. W filmie były Sekretarz Obrony Donald Rumsfeld podejmuje uroczą ofensywę, odsuwając wszelkie konsekwencje dla wojen w Afganistanie i Iraku, czyniąc je lekkimi, jakby to nic wielkiego. Najbardziej wymowne na wynos jest to, że wydaje się być obojętny na popełnione błędy. Byłoby dobrze, gdyby inni (i amerykańskie życie) nie musieli za nie płacić. No End in Sight (2007) Chociaż „No End in Sight” jest przestarzały, dokładnie oddaje niepokojące uczucie czasu i miejsca w amerykańskiej historii, gdy wojna w Iraku nie miała końca. Wszystko szło źle. Naród amerykański był zaniepokojony poszukiwaniem broni masowego rażenia, która powinna zająć sześć miesięcy, ale ciągnęła się przez lata. Ten nominowany do Oscara dokument zręcznie analizuje popełnione błędy, kto je popełnił i dlaczego. Film bierze strony i stawia pozycję. Dla niektórych film może nie wydawać się obiektywny. Niezależnie od tego film traktuje wojnę z czcią, na jaką zasługuje. Jest to jeden z tych filmów dokumentalnych, który może sprawić, że poczujesz złość i smutek. Standardowa procedura operacyjna (2008) Errol Morris wyreżyserował „Standardową procedurę operacyjną” w 2008 roku i przygląda się Abu Ghraibowi oraz stosowaniu tortur. Dokument zawiera wywiady z pracownikami niższego szczebla, którzy zostali skazani. Film wskazuje, że chociaż rozkazy pochodziły z najwyższego szczebla administracji, tylko ludzie, którzy je wykonali (niektórzy strasznie wypadli za burtę) byli jedynymi, którzy zostali za to ukarani. Innym polecanym filmem na ten temat jest „Taxi to the Darkside”, towarzyszący temu filmowi i drugi film o tej samej taktyce stosowanej w Afganistanie. Irak na sprzedaż: The War Profiteers (2006) Żadna lista filmów dokumentalnych o „wojnie z terrorem” nie byłaby kompletna, gdybyś nie poruszył faktu, że wojna to wielki biznes. Dla wielu ludzi posiadanie żołnierzy za granicą w Iraku i Afganistanie przyniosło im pieniądze i dużo. Wiedza o tym, kto zyskuje na wojnie, kiedy się pojawia, jest zawsze obszarem, który należy zbadać. Ten film rodzi ważne pytania. To dokument, który rozzłości cię i zdenerwuje na wszystkich ludzi na świecie, którzy oszukują system i czerpią zyski z nędzy innych. Historia Tillmana (2010) Historia Pat Tillman opowiada o byłym zawodniku NFL, który zrezygnował z intratnego kontraktu zawodowego z piłką nożną, aby dołączyć do armii USA. Został przypadkowo zabity przez przyjazny ogień w Afganistanie. Dokument przedstawia korupcję na szczeblu federalnym. Śmierć Tillmana została ukryta przez administrację Busha. Pokazuje, jak administracja chciała wykorzystać heroicznego gracza NFL jako narzędzie rekrutacji i sprawić, że Tillman stał się postacią śmierci, której nigdy nie był w życiu. Na przykład podczas ceremonii pogrzebowej jest scena, w której armia wyznaje Tillmana, że ​​jest bogobojnym patriotą, który nigdy nie kwestionował misji. Prawda jest taka, że ​​Tillman był ateistą i nie poparł wojny w Iraku. Body of War (2007) „Body of War” wygrał „najlepszy dokument” National Board of Review o jednym żołnierzu, Thomasie Youngu. Walczył w Iraku tylko przez kilka tygodni, zanim został zastrzelony i wrócił do domu w zrujnowanym ciele. Dowiadujesz się o jego walce o normalne życie, znoszenie ciągłego bólu i zarządzanie relacjami, miłością i życiem, podczas gdy są zdziesiątkowani. Nie jest to wygodna ani łatwa do obejrzenia historia. Ale to ważny film, który pokazuje, ilu żołnierzy wróciło do domu w ten sposób. Opowiada o ich wspólnej historii za pośrednictwem tego jednego żołnierza. Kilka lat po wydaniu tego dokumentu Young zmarł z powodu komplikacji w wyniku ran wojennych. Control Room (2004) Ten dokument, wydany na początku wojny w Iraku, dotyczy mediów i tego, w jaki sposób narracja medialna kształtuje kontury dyskusji publicznej. Na wojnie, podobnie jak w większości kwestii bezpieczeństwa narodowego, postrzeganie społeczeństwa jest czasem ważniejsze niż absolutna prawda. W „Pokoju kontrolnym” dowiadujesz się, że wszystko jest względne, a to, jak coś wygląda dla konkretnej osoby, zależy w dużej mierze od informacji, które otrzymali.

film o wojnie w afganistanie